Zabłąkane dziecko

Wielu doświadczyło bólu, patrząc jak ich dziecko wychowane w pobożnej rodzinie, postanowiło odejść od Boga i nie chce mieć jakiegokolwiek kontaktu z Nim.

Ponadto Jeremiasz, używając metafory, napisał, iż Rachela, babka Efraima, opłakuje odstępstwo jego potomków, którzy zerwali więź z Panem (zob. Jr 31,15). Na jej smutek i żal Pan odpowiada:

— „Powstrzymuj swój głos od płaczu, a swoje oczy od łez, gdyż jeszcze będziesz miała nagrodę za swój trud — mówi Pan — wrócą z ziemi wroga. Jest jeszcze nadzieja dla twojego potomstwa — mówi Pan — i wrócą synowie do swoich siedzib” (Jr 31,16-17).

Te biblijne historie uczą nas tego, że zawsze jest nadzieja (jak była dla Efraima i Gomery), gdyż Bóg nie rezygnuje z nas. Choć Bóg karci swój odstępczy lud, to jednak Jego współczucie nigdy nie ustaje, a Jego przesłanie miłosierdzia nigdy nie zostaje odwołane (zob. Jr 31,20).

Nawet gdy cierpimy, jesteśmy sfrustrowani i zniechęceni oraz mamy żal do bliskich, którzy odeszli od Boga, On przypomina nam, że nigdy nie porzuca swoich zbłąkanych dzieci. Bóg myśli o takich ludziach nie z wyrzutem, ale z troską i serdeczną miłością. Jego serce tęskni za nimi. Pragnie, by przyszli do Niego, i darzy ich nieustającym miłosierdziem.