Do Dalszego Studium

„Im bliżej przychodzimy do Jezusa i wyraźniej dostrzegamy czystość Jego charakteru, tym jaśniej będziemy widzieć ogrom ohydy grzechu i tym mniej będziemy skłonni wywyższać siebie. Ci, których niebo uznaje za świętych, są ostatnimi, którzy powinni obnosić się ze swoją dobrocią”22.

„Przed wyniesieniem jest poniżenie. Do zajmowania wysokiego miejsca wśród ludzi niebo wybiera pracownika, który tak jak Jan Chrzciciel zajmuje skromne miejsce przed Bogiem. Najbardziej podobny do dziecka uczeń jest najbardziej skuteczny w pracy dla Boga. Niebiańskie istoty mogą współpracować z tym, który nie poszukuje wywyższenia siebie, lecz zbawienia dusz. (...).

Gdy ludzie wynoszą samych siebie, czując się niezbędnymi dla osiągnięcia sukcesu w Bożym wielkim planie, Pan odsuwa ich na bok. (...).

Uczniom nie wystarczyło wyjaśnienie istoty królestwa Jezusa. Potrzebowali odmiany serca, która doprowadziłaby ich do harmonii z zasadami tego królestwa. (...). Prostota, wyrzeczenie i ufna miłość dziecka są zaletami mającymi uznanie w niebie. To są cechy prawdziwej wielkości. (...).

Szczera i skruszona dusza ma w oczach Boga wielką wartość. Kładzie On swoją pieczęć na ludziach nie z powodu ich stanowiska, stanu posiadania czy zalet umysłowych, lecz z powodu ich jedności z Chrystusem”23.

Pytania Do Dyskusji

Podsumowanie

Pycha może być jedną z największych przeszkód w zacieśnianiu więzi z Bogiem. Jeśli czujemy się samowystarczalni i nie uświadamiamy sobie potrzeby tej więzi, to po prostu nie będziemy do niej dążyć. Jezus jest najpokorniejszym człowiekiem, jaki żył na ziemi, i najdoskonalszym wzorem ścisłej więzi z Bogiem.